Category Archives: Τα ευτράπελα της τηλεφωνικής επικοινωνίας

Ευτράπελα Νοεμβρίου 2015

Δεν είναι αυτού του μήνα. Πάλιωσε λίγο, αλλά είναι καλό:

Τηλεφωνεί ο πολύ γνωστός και μη εξαιρετέος και πολύ αγαπητός πατέρας και μου αναφέρει το πρόβλημα της κορούλας του: <<Γιατρέ, η μικρή δεν μπορεί, δυσκολεύεται να κάνει τα κακά της…>>. Ρωτάω εγώ: << Έχει καιρό που αντιμετωπίζει το πρόβλημα;>> <<Έχει κάμποσες μέρες τώρα…>>, μου απαντά. Ξαναρωτάω εγώ: <<Βγαίνουν σφιχτά; Τη ζορίζουν πολύ; >>. <<Ναι, ναι,>>, μου λέει, <<ζορίζεται, σφίγγεται, κοκκινίζει…>>. Επειδή το ξέρω καλά το παιδί, απαντώ στον πατέρα τηλεφωνικά: (Δε χρειάζεται να πληρώσει επίσκεψη για κάτι τέτοιο. Είναι ευκολάκι για μένα.) <<Γράψε: σιρόπι Duphalac ένα κουταλάκι του γλυκού τρεις φορές την ημέρα. Εντάξει; Ενημέρωσέ με σε λίγες μέρες…>>. << Εντάξει, γιατρέ, ευχαριστώ πολύ.>> Τελευταία στιγμή, κλάσμα δευτερολέπτου πριν κατεβάσω το ακουστικό, μούρχεται μια φλασιά: Προσοχή! Κόκκινος Συναγερμός! Λίγες μέρες πριν η οικογένεια έχει αποκτήσει το δεύτερο παιδί της, ένα ακόμη κοριτσάκι. Έχει γούστο; Το αίμα μου παγώνει! Εν τούτοις ρωτάω ψύχραιμα: <<Πες μου και κάτι τελευταίο: Για την Εύα δε μιλάμε;>>. << Όχι, γιατρέ,>> μου απαντάει, << για το μωρό μιλάμε!…>>. Τόμπολααα!!! << Ξέχνα όλα όσα είπαμε,>> του φωνάζω, <<για το μωρό, για το μωρό, άκου, λοιπόν για το μωρό…>> Και, αφού τελειώνω τις οδηγίες για το μωρό, προσθέτω: << Παναγία μου, πώς μας φύλαξες και δεν πλακώσαμε το νεογέννητο με το Duphalac νά ‘ρθει να ξαντεριαστεί το έρμο στα καλά καθούμενα…>> Γελάμε τώρα και οι δυο και αποχαιρετιόμαστε.

Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει μήνες, αλλά κάθε φορά που τηλεφωνιόμαστε, λέμε πάντα και οι δυο: <<Για το μωρό, για το μωρό >> ή <<Για την Εύα, για την Εύα >> και γελάμε με νόημα: Ένα αστείο, που λίγο έλειψε να γίνει σοβαρό λόγω της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Αν δεν είχα τα μάτια μου δεκατέσσερα, σίγουρα δε θα γελούσαμε καθόλου…

Ευτράπελα Δεκεμβρίου 2014

Ειλικρινά, έκανα high score τηλεφωνημάτων αυτό το μήνα, όπως και αναγκάστηκα να δουλέψω πολύ περισσότερες ώρες. Μοιραία, έτσι, κάποιοι ή κάποιες αδικήθηκαν. Ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο. Με ένα διαβολικό τρόπο, όταν έχω πολύ δουλειά στο ιατρείο, τότε βρίσκουν και τα τηλέφωνα να χτυπούν σαν τρελά. Προσπαθώ να κρατώ τις ισορροπίες, αλλά υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας της τύχης και ατυχίας για τον καθένα που τηλεφωνεί. Πώς γίνεται και κάποιος που παίρνει μία φορά με πετυχαίνει αμέσως κι άλλος θα πάρει πάντα όταν εξετάζω ή μιλάω σε άλλη γραμμή! Μόνον το πρωί της Δευτέρας 22/12/14 είχα στο κινητό, που είναι πολύ πιο λίγες οι κλήσεις από αυτές του σταθερού, είκοσι πέντε κλήσεις. Βάλτε και τέσσερις γεμάτες ασταμάτητες ώρες δουλειάς και θα καταλάβετε, νομίζω, τη θέση μου. Πρέπει να κλωνοποιηθώ!

Ευτράπελα Νοεμβρίου 2014

1. <<Γιατρέ μου, εσείς είπατε να του δώσω το ……., αλλά εγώ δεν του το έδωσα, γιατρέ μου, γιατί είπατε πως με αυτό δε θα αισθάνεται άσχημα από την κοιλιά του και θα μπορεί μετά από μισή ώρα να τρώει, αλλά αυτός τρώει, γιατρέ μου, άρχισε τώρα και τρώει, έφαγε σήμερα καλά και γι αυτό είπα να μην το φορτώσω το παιδί με επιπλέον φάρμακα.>>

<<Πολύ καλά κάνατε, φυσικά δε χρειάζεται να το πάρει, αφού τρώει και δεν έχει πρόβλημα από την κοιλιά.>>

<<Ναι, γιατρέ μου, αλλά την αντιβίωση να την πάρει; Ξέρετε, φοβάμαι μην τον πειράξει στο στομάχι, γιατί πώς θα την παίρνει νηστικός, επειδή δεν τρώει, καταλάβατε;>>

2.<< Ναι, Δώρα μου.>>

<<Αχ, κυρία Ευδοκία, εσάς πήρα, συγνώμη, κατά λάθος!>>